Najpierw podczas porodu dziecko przebywa ciężką podróż by po raz pierwszy odkryć swoją mamę, przekonać się jak cudownie jest się do niej tulić... no i że jej głos na żywo jest taki pieszczotliwy, a dotyk powoduje tyle przyjemności, że oczka zamykają się same.

Jeszcze kilka chwil i mój Mały Odkrywca ujrzy mnie po raz pierwszy i odpłynie. Nie mogę się doczekać by go zobaczyć i być po raz drugi świadkiem tego jak pomalutku będzie odkrywał świat.

Ważne jest, by od początku dać swobodę w zabawie i pozwolić na spontaniczność. Nie ingerować, nie wymuszać reakcji. Pozwalać by działo się tak jak maluch tego chce. Początkowo sam widok zabawki czy jej dźwięk cieszy szkraba i motywuje do dalszych reakcji.

Wyluzuj Mamo !

To kiedy dziecko powinno trzymać sztywno główkę, przewracać się na brzuszek, raczkować, stawiać pierwsze kroki czy mówić określone jest ramami czasowymi. Ale pamiętajmy, że każdy Mały Odkrywca to indywidualista i należy mu sięwyrozumiałość, a nie poganianie. No bo już trzeba, bo synek cioci Kasi już raczkuje, a Ty zwlekasz. Szkoda siać panikę, wówczas kiedy można ten czas spożytkować fajniej na obserwacji postępów.

Autka nie dla dziewczynek, lalki nie dla chłopców

Jeśli synka interesują lale, a córkę wszelkie pojady nie ograniczaj im tego przy woborze zabawki. W końcu jedno i drugie otacza nas w codzienności. Dopóki czegoś nie pozna nie przekona sięczy 100% to do niego pasuje i zabawa tą czy inną zabawką odpowiada. Nie stawiaj ram i granic, bo one zamiast pozwalać się rozwijać, blokują odkrywców na świat. Stań się partnerem w zabawie, a nie sterem.

Eksperyment, to jest to !

Dorośli na to nie wpadną, a dzieciom neisamowicie łatwo przychodzi znajdowanie nowych zastosowań zabawek. O ile jest to bezpieczne, nie grozi połknięciem małego przedmiotu itd. pozwól mu eksperymentować po swojemu, tak jak sobie wymiśliło.

Przecież my dorośli też lubimy próbować, kosztować mimo, że słyszymy że nie warto szkoda czasu. Tak kształtujemy w sobei charakter. Dlatego tymm bardziej pozwólmy się kształcić naszym dzieciom tak jak czują i chcą. Nie narzucajmy swojego zdania, punktu widzenia w zabawie. W obupólnej relacji wyjdzie nam to na zdrowie i korzyć :) 

Po ubrankach i bucikach najszybciej widać jak nam dzieci dorastają. Wkładasz do półki stertę świeżo wypranych spodni, po czym wyciągasz kolejnego dnia by przyodziać w nie dziecko... i co ? Małe ? No tak, po raz kolejny szafa potrzebuje remamentu i świeżego zaopatrzenia. A portfel grubego pliku, chyba że podołasz uszyć coś sama. Ja mam w planach to poczynić wkrótce ;)

Jesteśmy nie tylko widownią, ale kibicem i mega motywatorm do działań. Napędem, trenerem ? Czemu nie. Nauka mowy to etapy, od płaczu, głużenia, "aguuu", po sylaby, chińsko brzmiące słowa i pełne krótkie zdania. W każdym z tych etapów dziecko do nas przemawia. Na tyle ile potrafi. Nie spoczywa na laurach i cały czas dąży by udawało się coraz lepiej. Pragnie wyrażać swe emocje nie tłumiąc ich wsobie. Przecież dobrze jest się móc wygadać, prawda ? :) A my rodzie mamy zaszczyt mu w tym towarzyszyć i pomagać np. podczas zabaw.