Pracodawcy często zabezpieczają się umowami na okres próbny. Myślę, że takie rozwiązanie jak najbardziej jest w porządku dla obu stron. 

Okres próbny, to czas na poznanie pracy i obowiązków od podszewki. Poznanie zespołu, jak również tego jak wszystko w firmie funkcjonuje. W razie niezadowolenia, obowiązuje krótki okres wypowiedzenia. Bo zaledwie 14 dniowy, jeśli nie przepracowało się pełnych 3 miesięcy.

POWRÓT NA RYNEK PRACY PO KILKU LATACH

Wracając na rynek pracy, po kilku latach bycia w domu z dziećmi nie szukałam pracy marzeń. Właściwie moimi głównymi kryteriami była odległość pracy od domu oraz niepełny wymiar etatu.

Dlatego zdecydowałam się na pracę jako kasjer-sprzedawca w nowej na polskim rynku sieci. Celowo nie napiszę nazwy oficjalnie by uniknąć problemów.

Szczerze mówiąc dawałam  z siebie wszystko - maksymalne zaangażowanie. Nie raz wracałam styrana do domu, słaniając się na obolałych stopach. Rano stęsknione dzieci wieszały mi się na szyi, chcąc nadrobić wieczór kiedy mnie w nim nie było, a wracałam późno.
Zaciskałam zęby kiedy trzeba było być 12h w pracy, gdzie wg kodeksu i posiadania dziecka do lat 4 mogłam pracować maksymalnie 8 godzin na dobę. Nie podobało mi się to, ale wychodziłam z założenia, że czasem trzeba zacisnąć zęby.

KONIEC UMOWY PRÓBNEJ

Zbliżał się koniec umowy i zarazem koniec miesiąca. Nic nie sugerowało takiego obrotu wydarzeń. Zwykle w połowie miesiąca ujawniany był grafik na kolejny miesiąc. W lutym tak się nie stało. Codziennie ktoś pytał kiedy będzie gotowy. Wiadomo, każdy chce sobie życie poukładać i obowiązki wcześniej. W przeddzień jednemu pracownikowi odpowiedziano "grafik już jest ale nie mogę go udostępnić".
Kolejnego dnia miałam na popołudnie. To był ostatni mój dzień pracujący na tej próbnej umowie. Dwie godziny przed pracą dostałam wiadomość od koleżanki - Zwolnili nas, nie pracujemy. Nie ma nas w grafiku.

W tym samym dniu szefostwo w delegacji w sąsiednim mieście by pomóc w zatowarowaniu nowego sklepu, który rusza wkrótce. Własny sklep zostawiony na zasadzie "niech sobie radzą jakoś". Celowe uniknięcie stania twarzą w twarz z pracownikiem.

Brak jakiejkolwiek informacji od kogokolwiek. Czy telefonicznie, mailowo, listownie, smsowo. Nie wiem jest XXI wiek, a firma wybrała milczenie i zrobienie z nas idiotów.

Tego samego dnia poszłam do pracy wcześniej, by zostawić firmowe rzeczy i zgłosiłam, że biorę urlop na żądanie.

Nie popieram takiego zachowania, ale zrobiłam to tylko dlatego, że potraktowano mnie jak śmiecia. Jak tanią siłę roboczą.

Tamtego dnia łzy cisnęły się do oczu, a dzisiaj jestem wdzięczna, że nie muszę tkwić w tym bagnie nieszczerości i dwulicowości. Choć szukanie nowej pracy jest mozolnym procesem, cieszę się, że mam szansę znaleźć coś lepszego. Mam możliwość wykazać się i poznać rekrutację jeszcze bardziej szczegółowo :)

Ciężko nabrać dystansu i tlenu kiedy życie rodzinne toczy się non stop, kiedy to Ty mama jesteś sterem wszystkiego. O ile macierzyństwo i rodzicielstwo to coś bardzo ciekawego i dającego duże wyzwanie to jednak wymaga sporego zaangażowania.

fot. Agata Chmielewska (Kurnikowo.pl)

W naszym domu uwielbiamy włoskie jedzenie na czele z pizzą. Pewnego razu przestało nam się podobać wydawanie grubej kasy za pizzę na cienkim cieście z dostawą do domu, którą zwyczajnie nigdy nie pojedliśmy czteroosobową rodziną. Wtedy zrodziły się próby wykonania swojej domowej pizzy jak z włoskiej pizzerii ;) Chcę podzielić się z Tobą naszym sprawdzonym przepisem i zaszczepić choć odrobinę Włoch ;)

Trudnym czasem był dla mnie kwiecień, spowodował maksymalne skupienie się na życiu osobistym i przeżywaniem każdego kolejnego dnia wyciskając z niego wszystko. 

 Mówią o chęci posiadania skóry jak u niemowlaka. Coś w tym jest, bo zamiast suchej skóry każdy chciałby mieć ją nawilżoną i sprężystą bez żadnych wysuszonych zmian. O AZS czy przesuszoną skórę nie jest ciężko. Sezon kaloryferowo grzewczy nie pomaga, klimatyzacje w galeriach zmuszające do rozebrania się do krótkiego rękawka, bo inaczej odpływasz... i tak dalej by szło wymieniać. Najgorzej gdy kąpiesz swoje dziecko, smarujesz, pielęgnujesz a skóra wciąż sucha, wciąż z nalotem szorstkości. Emolienty przepełnione parafiną ciekłą nie kuszą, wręcz odpychają. A zdrowa i wyśmienita kondycja skóry przecież tak bardzo istotna.

Kto by pomyślał, że ja, od urodzenia miastowa rozkocham się kiedyś w prowincji. Zaznam spokoju umysłu pomiędzy zbożem, a łąkami... Od ponad tygodnia trwam w cudownym stanie. Być może to ciąża powoduje większą mą wrażliwość ? Wieczorem dźwigam tyłek, zapinam psa na smycz, chwytam za rękę me dziecko i ruszamy przed siebie. 

Czekałam na ten moment, w którym bez dodatkowych bodźców... z samego powietrza, pogody i panującej aury będę czerpać energię. Zacznie mi się chcieć robić, planować, wychodzić. Wiosna jest dla mnie stanem odmiennym, powodem do zmian, wcielania w życie planów które dotąd krzątały się po głowie. 

Przyznam szczerze, że smakosz kulinarny ze mnie kiepski. Nie bywam w restauracjach, nie próbuję wymyślnych dań, bo nie mam ku temu okazji. Steki kojarzę z programów kulinarnych i opowieści o hardcorowym ;)

Jestem przekonana, że idealnym momentem będzie ten w którym centymetry solidnie spadną, a  wskaźnik kilogramów spuści z tonu. Samo się nic nie podzieje, czego jestem efektem. Jest za to większa szansa na sukces gdy zepniemy tyłki i przeciwstawimy się dotychczasowej codzienności.

Gdy obowiązków i problemów nagromadzi się pęczek... Czasem nie wiesz do czego wsadzić ręce, od czego zacząć, a na czym skończyć. Czasem wpada myśl o potrzebie czasu tylko i wyłącznie dla siebie. O mini egoizmie i  zreperowaniu siebie wewnętrznie.

Pędzimy w tej naszej codzienności gnając do przodu. Tu szybkie kanapki do pracy, odprawienie dziecka do przedszkola, szybki makijaż wcześniej mimo zaspanych oczu. No co począć. Życie jest wymagające. Pewne obowiązki trzeba poczynić i basta.
Inaczej troszkę u bezrobotnej mamy. Jestem w domu i w 100% staram się zorganizować czas mej córce. Próbuję w tym czasie wygospodarować trochę czasu dla siebie. Czas, w którym będę mogła zebrać do kupy moje myśli pojawiające się przy obieraniu ziemniaków, myciu podłogi, czy spaceru z psem. Nie udaje mi się zawsze. Często jestem rozkojarzona, rozregulowana. Ale walczę każdego dnia by było nam wszystkim łatwiej. Bym mi było lepiej ze sobą samą.

Dzisiaj powinnam skupić się na jednym i opisać to do czego lubię powracać. Ale przyznam szczerze, mam z tym problem. Każdy dzień biegnie do przodu, a gdy znajdzie się chwila na dobry film, muzykę czy książkę delektuję się nimi tu i teraz, nie powracam do tego po raz kolejny. Czasem może wspomnieniami, myślami. Może właśnie dlatego jest mi ciężko udzielić jednoznacznej odpowiedzi.

Nie czuję zupełnie potrzeby  by po raz kolejny wałkować to samo. Oglądam, słucham, czytam raz a porządnie i dokładnie.



Mam swój ulubiony film, temat poruszony w nim wcale nie prosty, ale go uwielbiam. "Uprowadzona". Lubię filmy sensacyjne, thillery z akcją nie nudną i długą fabułą. Nie znoszę fantastyki i elementów historii czy kostiumów.

Meloman ze mnie marny szczerze mówiąc, po dobre filmy do których warto powrócić czy po prostu je obejrzeć odsyłam wszystkich do mego męża i na jego barki zwalę wszystko ;)

*zdjęcie: klik

Moja mama zawsze powtarzała z uśmiechem na twarzy, że jestem dzieckiem stadnym i garnę się do ludzi. Od małego nie potrafiłam się zająć sama sobą, potrzebowałam towarzystwa i rozmowy. Kontaktu z drugim człowiekiem. Najbardziej ucierpiał na tym mój brat, który w momentach krytycznych zmuszony był bawić się ze mną lalkami ;)

Jak to się ma do mego blogowania ?

Uwielbiam otaczać się ludźmi, podejmować się różnych tematów rozmowy. Uwielbiam czerpać z nich wiedzę, dowiadywać się o tym, czego bym nie wysiedziała w domu. Towarzystwo ładuje mnie energią i łechta moje ego.

Za czasów gdy byłam nastolatką, hormony szalały, a miłość nie raz zawiodła... wtedy zaczęłam pisać bloga. Wylewałam na niego wszystko to co siedziało na żołądku i sercu. Wypisywałam emocje o relacjach w domu, zawodach miłosnych, czy  świetnym wypadzie z przyjaciółkami do klubu. Z czasem zmieniłam sposób pisania. Emocje pozostały, poznałam mego uwczesnego chłopaka, dzisiaj męża. Opisywałam każdą swą radość, tęsknotę, miłość czy złość. Do dzisiaj czasem tam zaglądam i rozpieszczam umysł wspomnieniami. Zachwycam się doborem słów i staram ponownie zarazić się tym co było wtedy.

Nie da się ukryć. Podrosłam troszkę, zostałam mamą, trochę później żoną. Zmieniłam się, ale co jakiś czas systematycznie upominam się, o tamte szaleństwa i dawkę chichotu.

Dzisiaj jestem tu i teraz. Piszę bloga parentingowego, czasem coś z lifestylu. Opisuję cząstkę siebie i własnych myśli. Staram się uchwycać na fotografiach niezapomniane chwile. Garnę się do ludzi, dlatego krążę w komentarzach między blogami i czerpię full radości z możliwości poznania mam blogujących na spotkaniach blogerek. Te są organizowane coraz częściej. Wyśmienicie ! Kto nie był ten nie wie jaką dawką energi zarażają te wszystkie kobiety. Jesteśmy każda inna począwszy od urody, koloru włosów, czy kilogramów. Mamy każda inne dzieci, mamy nie raz różne poglądy. Ale jesteśmy jednością i wsparciem dla siebie. Inspiracją i sposobem na rozruszanie leniwego poniedziałkowego poranka.

Co lepsze, potrafimy wspólnie sobie pomagać np. w upiększaniu bloga czy od jego technicznej strony, Rozmawiamy ze sobą prywatnie, często powierzając sobie wzajemnie własną prywatność. Swą życzliwością zarażamy się wzajemnie i to wcale nie wchodzenie sobie w dupę. Nic nie musimy. Chcemy.

Można rzec, że opisałam Wam kulisy blogowania. Ale to wszystko naprawdę się dzieje i dziać się powinno nadal !

Blogowanie zaraża, umacnia, daje kopa w dupę, a nawet sprowadza na Ziemię. Obojętnie czy piszę wpis u siebie, czy czytam go u kogoś innego.

Najważniejsze, byśmy byli sobą w pisaniu, jak i prywatnie. Nie bójmy się szczerości i otwartych rąk.
Nie wierzcie w afery blogowe, tylko zajmijcie się czytaniem wartościowych fajnych blogów. Mogę podać moje ulubione :)

Dlaczego więc piszę ?
Bo jest mi dobrze z tymi ludźmi, w tej życzliwości i uśmiechu. Jest mi dobrze będąc częścią tej wyjątkowej społeczności ! Lubię mieć się komu wygadać, pokazać skrawek naszego życia. Lubię pisać i starać się by każdy wpis był staranny czy to słownie, czy ozdobiony fotografiami albo grafiką.

A kiedyś na pewno usiądę z kubkiem kakao i poczytam wspólnie z córką jak ja, jako mama, postrzegałam wtedy macierzyństwo i swe otoczenie. Opowiem jej jaka jestem dumna z tego co tworzyłam, w jakim gronie przebywałam i  ilu wspaniałych ludzi poznałam.
Szczerze mówiąc taki bilans byłby na pewno wielo stronicowy. W blogosferze dzieje się ogrom dobrego !

W przeciągu jednego dnia wiele pomysłów zdarza mi się wpaść do głowy. Wychodzą mi na przeciw ważne wydarzenia, kampanie. Fajne strony, akcje. Ciekawe informacje. Dodatkowo obowiązki dnia codziennego, wizyty u lekarzy, zakupy na obiad czy po prostu inspiracje kulinarne. Czasem jakiś ciekawy link na fejsie, który ginie na wallu,u wraz z późniejszą godziną i bieżącymi aktualnościami.