Może jesteś w podobnej sytuacji jak ja. Masz w domu pięciolatkę, która jak na przedszkolaka przystało, chciałaby to co mają inne dzieci ? W końcu to tematy niekończących się rozmów, okazja do przedniej wspólnej zabawy i utrwalanie tej całej dziewczyńskiej wyobraźni.

Po ubrankach i bucikach najszybciej widać jak nam dzieci dorastają. Wkładasz do półki stertę świeżo wypranych spodni, po czym wyciągasz kolejnego dnia by przyodziać w nie dziecko... i co ? Małe ? No tak, po raz kolejny szafa potrzebuje remamentu i świeżego zaopatrzenia. A portfel grubego pliku, chyba że podołasz uszyć coś sama. Ja mam w planach to poczynić wkrótce ;)

Jesteśmy nie tylko widownią, ale kibicem i mega motywatorm do działań. Napędem, trenerem ? Czemu nie. Nauka mowy to etapy, od płaczu, głużenia, "aguuu", po sylaby, chińsko brzmiące słowa i pełne krótkie zdania. W każdym z tych etapów dziecko do nas przemawia. Na tyle ile potrafi. Nie spoczywa na laurach i cały czas dąży by udawało się coraz lepiej. Pragnie wyrażać swe emocje nie tłumiąc ich wsobie. Przecież dobrze jest się móc wygadać, prawda ? :) A my rodzie mamy zaszczyt mu w tym towarzyszyć i pomagać np. podczas zabaw.